FATMA ÖZDEMİR İLE

Evime dönüş yolculuğuna çıkarken arabamın aynasından arkaya bakıyorum, el sallıyorum. İçim biraz buruk, boğazım düğüm düğüm, yaşlar gözümün kenarında gibi. Bir süre sonra geçecek biliyorum ama içinden geçerken zor ve tanıdık bir his bu.

Üniversiteyi kazanıp Ankara’ya gitmek için evden ilk ayrıldığım günkü gibi yine arkamdan su döktü annem babam bu sabah yola çıkarken… Düşündüm, eksiği yok fazlası vardır, otuz yıldır gidiyorum bu evden, bazen yakınlara bazen daha uzaklara… Her dönüşümde kendi içimde unuttuğum bir yerlere geri dönüyorum, sevdiklerimi görüyorum, bazılarını artık göremiyorum, acısıyla tatlısıyla harmanlanıyorum ve yeniden yola çıkıyorum…

Yaşam yerinde durmuyor tabii, bizi hep daha iyiye götürmeye çalışıyor. Yol kıvrıla kıvrıla giderken bazen neşeli bazen acılı yerlerden geçiyor. Bu kahkahaları ve üzüntüleri paylaşabileceğim insanlarım olduğu için şükür içinde kalbim, diğer yandan yan yana, diz dize olmanın değerini anlayamayan, zorbalığı güç, nezaketi güçsüzlük zanneden insanlarımın acılarını da taşıyor kalbim. Hepsini harmanlıyorum, elimden gelenin en iyisini yapmaya odaklanmaya niyet ediyorum ve yeniden yola çıkıyorum.

Arkamdan dökülen o suların her damlasına minnetle, o döken ellere minnetle…

Sevgilerimle,
Fatma Özdemir Canverdi
04.02.2025
İzmir-Münih uçuşunda