FATMA ÖZDEMİR İLE

Annesinin adı, adım olmuş: Fatma. Beni hep “Anamın adı, ağzımın tadı” diye severdi Dedeciğim.

Fatma Anne, üç çocuklu gencecik bir kadın. İlk oğlu Dedem, adı Mehmet. Kim bilir ne sevmiştir o genç anne oğlunu, oğlu da annesini. Ama kader çetin. Fatma Anne, daha 27 yaşındayken vefat etmiş. Aniden olmuş belli! Dedem derdi ki: “Annem bir kış günü saçını yıkamış, dışarı çıkmış. Hasta oldu, kurtulamadı.” Bilenler bilir İç Ege’nin kara kışını. Ölüm tarihine baktım. 22 Ocak 1937. Kim bilir ne soğuk bir kara kış günüydü o gün, hem Fatma Anne için, hem arkasında bıraktığı, çok erken ayrıldığı üç çocuğu için.

Bin dokuz yüz otuzlu, kırklı yıllar… Çocukluğu bir o kadar çetin bir kaderle geçen diğer kişi Babaannem. Adı resmi kayıtlarda Fadime olsa da herkes Fatma diye bilir. Kader onları bir araya getirmiş, çok genç yaşta evlenmişler. Birbirlerine ev, anne, baba, her şey olmuşlar. Adeta sözbirliği etmişler ve o zor günler hiç yaşanmamış gibi, sevgileri ile kocaman yeni bir dünya yaratmışlar.

Benim çocukluğum onların yarattığı dünyada, onlarla aynı evde geçti. İkisinin gülümseyen gözleri tüm çocukluğuma eşlik etti ve sevgilerini kana kana içtim. Kendim çok ileri yaşlara gelene dek hiç fark etmedim onların ne kadar zor şartlara göğüs gererek, çok erken yaşta büyümek zorunda kaldıklarını. Hiç alamadıkları sevgiyi bize sonsuzmuş gibi nasıl bol bol verebildiler hala bilmiyorum ama ikisine de minnettarım. Yaşamı sevmeyi, yaşamın her anına şükretmeyi, kalbimi sevgiyle açmayı onlardan öğrendim.

Hatırlıyorum Dedeciğim’e ara sıra takılırdı arkadaşları benim adımla ilgili olarak. “Toruna hanımın adını verdim diyemiyorsun da annemin adını verdim diyorsun!” derlerdi. Gülümserdi bu şakaya. Gözleri kısılırdı gülümserken ve yumuşak bir şekilde, belki bininci kez, sakin sakin izah ederdi: “Onun adı Fatma değil Fadime. Torunumun adı Annem’in adı: Fatma.” derdi.

Tam 14 sene önce bugün, bir sonbahar sabahı erkenden, ansızın gitti bu dünyadan Dedeciğim. Çok severdi yaşamı ve yaşamayı. Eminim kendisi de beklemiyordu bu kadar ansızın gitmeyi. Geçen sene Babaannem’le de kavuştular. Şimdi iki yanında iki Fatma’sı ile bana bakıp diyordur yine belki “Anamın adı, ağzımın tadı” diye.

Hepsi nur içinde olsunlar.

Sevgilerimle,
Fatma Özdemir Canverdi
13.09.2023
Almanya